ଗାଁ ଆଉ ନୂଆବୋହୂ

ଵାହାଘର ଆଉ ଗାଁ ଏ ଦୁଇ ଜିନିଷ ଗାଁର ଆଉ ଗୋଟେ ପରିଚୟ । ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଘରେ ଆଜିବି ଯେତେବେଳେ ନୂଆକରି ବୋହୁ ଟିଏ ଆସେ ହାତେ ଓଢଣା ଦେଇ ଘରକୁ ଆସେ । ସମସ୍ତେ ତା ପାଇଁ ଅଜଣା କାହାକୁ ଡାକିବ କାହା ସହିତ କଥା ହେବ ସେ ଜାଣି ନଥାଏ । ଆଜିବି ମୋ ଗାଁରେ ଏ ପରମ୍ପରା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ କିନ୍ତୁ ଟିକେ ଅଲଗା ପ୍ରକାର, ଯେମିତି ନୂଆ ବୋହୁ ଘରକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ସ୍ୱାମୀ ସହ ତା ପରିବାର ସହ କଥା ହୋଇ ସବୁ ଜାଣିପାରୁଛି । ଆଉ କାହାସହ କେମିତି କଥା ହେଲେ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିହେବ ତାବି ଭଲ ଭାବେ ଜାଣିପାରିଛି । ଏଟା ଭୁଲ ନୁହେଁ ଆମେ ଆଧୁନିକ ହେବା ସହ ଆଗକୁବଢିଛୁ କିନ୍ତୁ କିଛି କଥା ଅଛି ଯାହା ଆମ ପରିବାର, ପାରମ୍ପରିକ ଚାଲିଚଳଣୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦେଇଛୁ ଯାହା ମୁଁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ କିଛିକାଂଶରେ ପସନ୍ଦ କରେନାହିଁ । ଏହାକହିବା ଯେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲ ତା ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଆମେ କିଛି ପ୍ରଥା ପରମ୍ପରା ଭୁଲିବା ସହ ଟିକେ ଅଧିକ ଆଧୁନିକ ହେବାର ଅଭିନୟ କରୁଛୁ । ତା ପରେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତେ ଚାଖଣ୍ଡର ଲୁଗା ଦେବା ଯାହା ଗୋଟେ ନୂଆବୋହୂର ପରିଚୟ, ଖାଲିଯେ ନୂଆବୋହୂ ନୁହେଁ ପ୍ରତିଟି ଓଡ଼ିଆଣିର ପରିଚୟ କହିଲେ ଅତୁକ୍ତି ହେବ । ଆମେ ଆଧୁନିକ ହୋଇଛେ କିନ୍ତୁ ଆମ ପରିପାଟି ଆଉ ପୋଷାକ ଏପରି ହେବା ଉଚିତ ଯେ ଆମେ ଆମ ଭବିଷ୍ୟତ ପିଡ଼ିକୁ କହିପାରିବ ଯେ ଆମେ ଉତ୍କଳୀୟ ପରମ୍ପରା ଆଉ ଇତିହାସର ପ୍ରତୀକ । ସେମାନେ ଯେମିତି କେବେ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ ଯେ ସେମାନେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର, ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରାଣର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ । ତାପରେ ଆସିବା ଆଜିର ଗୋଟେ ଫ୍ୟାସନ ହେଲାଣି ବାହାଘରରେ ଲେହଙ୍ଗା ପରିଧାନ କରିବା । ମୁଁ ଏଠି କହିବାକୁ ଚାହେଁ ଯେ କାହାର ପରିଧାନ କିମ୍ବା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପରିପାଟିକୁ ଆକ୍ଷେପ କରୁନାହିଁ କେବଳ ଵର୍ତମାନର ଉଦାହରଣ ରଖୁଛି । ଆଜିକୁ ୧୦ବର୍ଷ ତଲକୁ ଗଲେ ଯେତେବେଳେ ବାହାଘର ହୁଏ ପ୍ରଥମେ ବୋହୂ ପାଇଁ ଖୋଜା ପଡୁଥିଲା ବଉଳ ପାଟ କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାହା ଇତିହାସ । ଲୋକେ ପ୍ରଥମେ ଖୋଜୁଛନ୍ତି ଲେହଙ୍ଗା । ଆଗେ ନାଁ ଥିଲା ସଂଗୀତ ନା ହୋଉଥିଲା ମେହେନ୍ଦୀ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାହାବି ହେଉଛି । କହିବାର କଥା ଏଇ ଯେ ଆମେ ଗାଁରେ ରହି ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସମୟରେ କିଛି ଅନ୍ୟ ପରମ୍ପରାକୁ ଆଦରି ସାରିଛୁ । ପରମ୍ପରାକୁ ମାନିବା ନ ମାନିବା ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆ ପରମ୍ପରା ଆଉ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଇତିହାସକୁ ଆମ ପରପିଢ଼ି ପାଇଁ ସାଇତି ରଖନ୍ତୁ କିଏ ଜାଣିଛି ତାଙ୍କୁ ଏ ସବୁ ଅମଠୁ ମିଳିବ ନା ନାହିଁ। 

ବି ଦ୍ର : ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମତ କାହାକୁ ହାନି କରିବା ଏହାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ। ସବୁକିଛି ସେଇଭଳି ଜାରି ରହୁ କିନ୍ତୁ ଆମ ପରମ୍ପରା ମରିନଯାଉ

ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ

ଧର୍ମେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନ(ଡୁଗୁ)

ସାମ୍ବାଦିକ